zaterdag 2 juni 2012

Ik liet ze los de koude getallen



Vanuit de duurzame beweging en vanuit de creatieve economie hoor ik vaak het volgende verhaal; "We moeten alles in de prijs van producten stoppen. Dus ook de schade die we toebrengen aan de aarde, en de sociale schade en ook bijvoorbeeld de positieve effecten van biologisch(-dynamische) landbouw." Er zijn projecten om dit alles te kwantificeren, zodat wat we kopen ook echt goed is voor iedereen. Het lijkt mooi, maar...

Ik geef graag een voorbeeld; stel je voor dat een stoel is gemaakt van hout uit een belangrijk stuk tropisch regenwoud, het is mede gemaakt met kinderarbeid en de transportkilometers zijn 10.000 km. Dan is de prijs van deze stoel 1.000 euro, omdat er veel schade is aangericht. Zowel aan het milieu is veel schade aangericht en eveneens is er sociale schade aangericht.
Een andere stoel is echter gemaakt van FSC-hout, er heeft een bijzondere vrouw met veel passie aan gewerkt en de transportkilometers zijn 25 km. Van deze stoel is de prijs 10 euro, omdat het zo'n positief effect heeft op de samenleving.

Het kwantificeren van schade, het kwantificeren van een positief effect; het klopt niet. Een schitterend bos wat er al eeuwen staat, is niet terug te brengen tot een cijfer. En als we een schitterend bos gaan terugbrengen tot een cijfer. Dan moeten we ook doorpakken. Laten we onze meest intense relaties dan ook gaan kwantificeren. Ik kreeg een grote lach op mijn gezicht toen ik dit in de blog van Bram Meulenbeld het volgende las;


Een emotionele of spirituele waarde kun je niet omzetten tot een monetaire waarde. Of toch wel? Stel dat je kind op een dag uit school komt: “Hoe was je dag lieverd?” “€8,65”. Of je zegt tegen je geliefde: “Ik hou van je schat” “€345,95”. 
Lees zijn blog op; http://discussourfuture.org/index.php/homepagina/to-read/88-waarden


En lees ook het stuk over mensenlevens. Een van mijn beste vrienden heeft in het ziekenhuis gewerkt. Hij werkte op de financiële afdeling en we kwamen in onze gesprekken vaak lachend, vanwege de gekte, tot de conclusie dat het eigenlijk wel heel makkelijk zou zijn als mensenlevens een vastgestelde waarde zouden hebben. Als je weet hoeveel een mensenleven waard is en je subsidie op een bepaalde manier hiermee samenhangt dan zijn we er. Dan hebben we de economie geschapen waar we allemaal van gedroomd hebben. Niet dus!

Waarde
Wat van waarde is, voel je met je hart. Wat je meet, doe je met je hoofd. Gisteren heb ik bijvoorbeeld weer een prachtige dag mogen beleven. Ik heb Helen ontmoet van Economy Transformers en 's avonds heb ik met mooie mensen een prachtige film The Shift mogen kijken. De ontmoeting met Helen, de film The Shift zijn zoveel waard voor mij. Dit is niet terug te brengen in een getal. Ieder getal is te klein en ieder getal is te groot.

Maar als ik toch een cijfer zou moeten geven aan mijn leven nu zou het 1.000.000.000 drachme zijn.

Ik wens jullie een fijn weekend!

Warme groet, Robbert

woensdag 16 mei 2012

Leven zonder geld



Nadat ik afstand heb gedaan van persoonlijke eigendommen en een eigen huis, is het nu tijd voor de volgende fase. Mijn leven zal ook zonder geld verder gaan.

Een aantal gebeurtenissen hebben me doen besluiten om zonder geld verder te gaan. Ik mocht Krista inspireren met de keuzes die ik gemaakt heb. Ze was zo geïnspireerd dat ze een bedrag wilde overmaken. De dankbaarheid van Krista is puur en prachtig, maar het bedrag wat ze had overgemaakt was leeg. Of het nu 1 euro of 1.000.000 euro was; de dankbaarheid is niet uit te drukken in een getal.

Veel mensen die voor zichzelf werken zullen dit ook herkennen. Ze geven de diensten die ze willen geven aan mensen, maar ze hebben geen idee wat er voor zouden moeten vragen. Uiteindelijk stellen ze een getal vast wat logisch is, omdat andere mensen in hun beroepsgroep dat ook vragen. Maar echt kloppen met het gevoel doet het nooit.

Afgelopen donderdag was ik bij een seminar over geld van Economy Transformers. Hierbij presenteerde Helen Toxopeus het geld-paper. Helen stelde de kritische vragen over geld die nodig zijn. Fijn om te voelen hoe Helen altijd gefascineerd is door geld.

Helen benoemde in de presentatie het dilemma van een gemeente; parkeergarage of speeltuin. Een gemeente die de financiën op orde moet hebben, zal eerder kiezen voor een parkeergarage. Hier zit een cashflow in voor de gemeente en daarom kan de parkeergarage mooi in een business-case gegoten worden. Iedereen begrijpt deze keuze. Een speeltuin kost alleen maar geld. Je zet speeltoestellen neer en verder levert het niks op voor de gemeente. Iedereen voelt hierin al dat het niet klopt. Natuurlijk heeft de speeltuin ook veel waarde. Deze waarde is alleen niet uit te drukken in geld.

Een groot dilemma voor economen is dat we niet alles kunnen omrekenen in geld. Hoe kun je bijvoorbeeld de waarde van een nog niet gekapt bos bepalen? De waarde ontstaat pas zodra de bomen zijn omgekapt en op een vrachtwagen liggen. De zoektocht van economen is nu om de waarde van een bos te berekenen. NEEEEEEEEEEE!!! Dat moeten we niet doen. De waarde van een bos is niet om te rekenen in geld. En zo is eigenlijk niets om te rekenen in geld. We kennen allemaal wel het voorbeeld van de moeder. Het beroep van de moeder is één van de belangrijkste beroepen in deze wereld. Het is een beroep waarin heel veel liefde gegeven wordt. Het is echter zo dat de moeder geen geld krijgt voor haar werkzaamheden. Maar wat ze doet, heeft wel waarde, toch?

Ik geef mezelf nu met hart en ziel aan de wereld. Ik ben zo dichtbij mezelf dat ik nog nooit meer waarde heb toegevoegd dan dat ik nu doe. Maar ik wil hier helemaal geen geld voor ontvangen. Ik vertrouw op de overvloed in deze wereld.

Er zijn wel vragen voorbij gekomen;
- Maar Robbert, hoe ga je dat dan doen? Ik weet het niet
- Profiteer je niet van anderen op deze manier? Nee
- Hoe ben je dan nog bereikbaar zonder telefoon? Ik weet niet hoe dit zal gaan
- Hoe kun je zonder zorgverzekering en wat moet je doen met de belasting? Ik weet het niet precies

Maar wat ik wel weet, is dat ik mijn relatie met geld verbreek. Ik wil bezig zijn met datgene wat van waarde is. En datgene wat van waarde is, is niet uit te drukken in geld.

Ik zit nu in de afrondende fase. Gisteren heb ik definitief besloten om mijn relatie met geld te verbreken. Vervolgens kreeg ik vandaag een financiële tegenvaller en een financiële meevaller te verwerken. De tegenvaller is dat ik Greenchoice nog 1100 euro verschuldigd zou zijn. De meevaller is dat ik nog 550 euro op mijn Rabobank-rekening had staan waar ik niet van wist.

Voor het eerst in mijn leven staat mijn persoonlijke balans negatief. Op het moment dat ik het meeste toevoeg aan deze wereld heb ik voor het eerst "schuld" aan de wereld. Voor mij voelt het niet als schuld. Dus nouja... we zullen zien hoe het zich mag oplossen.

Warme groet, Robbert

maandag 7 mei 2012

Mensbeeld



Een paar weken geleden gaf ik een lezing aan de Radboud Universiteit in Nijmegen. Aan het begin vroeg ik de mensen om te kiezen wat ze liever hebben; Oorlog of Vrede, Haat of Liefde, Angst of Vertrouwen. Je voelt het natuurlijk al aankomen. Iedereen kiest voor Vrede, Liefde en Vertrouwen. Dit lijkt misschien nietszeggend, maar dit is iets fundamenteels. In beginsel willen alle mensen hetzelfde.

Een fascinerend voorbeeld hiervan is de oorlog tussen Israël en Palestina. Joris Luyendijk beschrijft in zijn boek "Het zijn net mensen" het volgende; Toen ik aan de Israëli vroeg of zij vrede willen, zeiden ze "Ja, natuurlijk, maar de Palestijnen willen oorlog." En toen ik aan de Palestijnen vroeg of zij vrede willen, zeiden ze "Ja, natuurlijk, maar de Israëli willen oorlog."

Het is niet zo dat ik het kapitalisme veroordeel. Wanneer ik echter naar de wereld kijk en daarbij de intentie van mensen voel, voel ik Vrede, Liefde, Vertrouwen, Vrijheid, Samenleven en zo verder. Mijn mensbeeld is derhalve dat de mens van nature mooi is en hier op aarde is om iets moois toe te voegen. Klopt het wat ik zeg? Heb jij ook de wil om iets moois te geven? Je kunt er vanuit gaan dat iedereen dat gevoel heeft.

Als ik dan nogmaals naar het kapitalisme kijk, klopt dit systeem niet met mijn mensbeeld. Op dit moment kiezen we een systeem welke gebaseerd is op concurrentie, op "survival of the fittest", op "voor wat hoort wat". Het kapitalisme is gebaseerd op een mensbeeld welke ervan uitgaat dat de mens onuitputtelijke behoeftes heeft en dat de mens begeerte is.

Het is makkelijk om dit zo te observeren, maar wat is dan een "systeem" wat wel past bij het mensbeeld wat ik heb. Tot nog toe geef ik het de naam "geefeconomie". Hierin staat centraal dat iedereen datgene mag geven wat zij/hij zou willen geven. Graag zou ik brood ontvangen van een bakker die vol passie het brood bereid voor anderen. Graag breng ik mijn kapotte fiets naar een fietsenmaker die vol overgave fietsen maakt.

Alle talenten zullen elkaar aanvullen, zodat mensen kunnen doen wat ze leuk vinden, waar ze goed in zijn en waar ze zich waardevol mee voelen.

Wat is hiervoor nodig? Eigenlijk helemaal niet veel, want we hebben alles al. We leven momenteel reeds in overvloed. Het enige wat nodig is, is het volgende;

We hebben een bewustwording nodig, waarbij mensen voelen dat andere mensen ook Vrede, Liefde, Vertrouwen, Vrijheid, Samenleven etc. zijn. Dat we allemaal één en dezelfde intentie hebben. Vanuit deze bewustwording ontstaat dat we voor elkaar zullen zorgen en dit betekent dat niemand zich nog zorgen hoeft te maken of zij/hij wel zal overleven. Zowel emotioneel en fysiek hoeven we niet meer het gevoel te hebben dat we aan het overleven zijn. Zo ontstaat er de ruimte voor ons allemaal om te ontplooien en om vol overgave te leven.


Is dit in een systeem te vatten? Nee, dit is niet in een systeem te vatten.

Een fijne week voor allemaal!

Hartengroet, Robbert

zaterdag 5 mei 2012

Vrijheid

It doesn't interest me if the story you are telling me is true. I want to know if you can disappoint another to be true to yourself.

Leef je in vrijheid? Een paar jaar geleden zou ik op deze vraag geantwoord hebben. Ja, natuurlijk voel ik me vrij. Als je naar Afrika kijkt of andere ontwikkelingslanden hebben wij zoveel meer mogelijkheden. En wij hebben geen oorlog. Dus wij leven in vrijheid!

Maar waarom doen dan zoveel mensen niet datgene wat ze echt willen? Waarom durven mensen niet? Waarom cijferen mensen zich weg?

Er zijn grote sociale verwachtingen in de maatschappij. Er wordt al vroeg aangeleerd wat "goed" en wat "fout" is. Dat word je geleerd op school, bij verschillende religies en ook gewoon in de omgang met anderen.

Wat is "goed"? Goed betekent nu in de maatschappij dat je goede cijfers haalt op school, dat je nooit pijn hebt, dat je een goede studie doet en deze afmaakt, dat je een goede baan hebt en deze weet te behouden of dat je weet op te klimmen, dat je trouwt (het liefst met je eerste partner), dat je een gezinnetje krijgt en tevreden bent met je werk.

Wat is "fout"? Fout betekent nu in de maatschappij dat je gefaald hebt. Het betekent dat je geswitcht bent van studie of je studie niet afmaakt. Dit wordt afgestrafd met een langstudeerboete of dat je heel je studielening moet terug betalen. Je faalt ook wanneer je gaat scheiden van iemand (zeker als er een kind in het spel is). Ook faal je wanneer je jouw baan verliest of geen stappen maakt. En je kunt nog op veel manieren falen.

Ik kan jullie vertellen; er bestaat geen "fout". Iedere keuze is goed; er bestaan geen foute keuzes.

Een tijdje geleden ontstond er een grote liefde tussen mij en een verloofde moeder. In eerste instantie wilde ik hier echter niet aan toegeven. Ik voelde me geremd door de sociale druk die er is. Ik voelde me geremd door de lessen uit de tien geboden die me zijn aangeleerd.

Maar de liefde wilde niets anders dan dat wij bij elkaar waren. Ik heb de sociale druk los gelaten en ik ben voor mijn liefde gaan staan. Dit wordt door de maatschappij gezien als "fout", maar deze keuze was prachtig mooi, want het was een keuze welke volledig uit mijn hart kwam. Ik ben blij dat ik gekozen heb voor wie ik ben en dat ik niet gekozen heb voor wie ik niet ben.

Niet alleen sociale druk, maar ook druk door middel van geld zorgen ervoor dat we niet vrij zijn. Ik heb veel mensen gehoord die vertelden dat ze eigenlijk een andere baan zouden willen, maar geen ontslag nemen omdat ze bang zijn dat ze geen andere baan zullen vinden, problemen zullen krijgen met de hypotheek, hun gezin niet meer kunnen onderhouden. Zijn dit begrijpelijke keuzes? Ja, ik kan ze goed begrijpen. En aan de andere kant vind ik het doodzonde, want ik voel dat we niet vrij zijn.

Leven wij in echte vrijheid? Nee! Maar we kunnen er natuurlijk wel voor kiezen om in vrijheid te leven. We hebben een vrije wil.

It doesn't interest me if the story you are telling me is true. I want to know if you can disappoint another to be true to yourself.

zondag 29 april 2012

Ik ben Liefde

Vandaag ben ik geraakt door de documentaire "Alles wat we wilden". In deze documentaire worden jong volwassenen geportreteerd welke een moeilijk leven hebben. Ze hebben het qua opleiding, qua carrière en qua financiën hartstikke goed, maar ze zijn niet gelukkig. Ze zien het leven als een strijd. Ze spelen een rol in een groot toneelstuk, genaamd "Het leven". Het doet pijn om mensen te zien strijden.

Bij alle mensen kwam de vraag naar voren "Ben ik wel goed genoeg?" Ik denk dat ik kan zeggen dat iedereen zichzelf deze vraag wel eens gesteld heeft. Ik in ieder geval wel, maar voor mij is het gelukkig lang geleden dat ik me deze vraag heb gesteld.

In de tijd dat ik me de vraag stelde, dacht ik dat ik één van de weinige was die niet gelukkig was. Ik vond dat ik me niet moest aanstellen, want ik had alles, toch? Ik had een vriendin die bij me wilde blijven, ik had een goede opleiding, ik begon aan een goede baan bij een werkgever die een goede intentie heeft voor een betere wereld, maar toch was ik niet echt gelukkig. Ik voelde me toch af en toe wel een mislukkeling.
Voor mij was het op dat moment niet zichtbaar dat veel mensen strijden.

"Het kan toch niet dat het leven als strijd bedoeld is; het leven zou toch vreugdevol moeten zijn?" Sinds ik me deze vragen heb gesteld en er van overtuigd ben geraakt dat het leven als vreugdevol bedoel is, ben ik veranderd. Ik kwam in een stroom terecht, waarvan ik iedereen gun dat zij/hij daar in terecht mag komen... een stroom van Liefde. Het leven is bedoeld om te ontdekken hoe mooi we zijn, hoe vol Liefde we zijn.

Bij Triodos Bank ontmoette ik mensen die mijn goede intentie, mijn Liefde, zien. Ik werd uitgenodigd om mijn hart, mijn Liefde, steeds meer te laten zien. Bij Mona had ik een reconnection ontmoeting en daarbij ervaarde ik een gevoel van eenheid, een gevoel van eenheid met alle mensen, een gevoel van eenheid met de aarde. Ik heb Julia mogen ontmoeten en ik mocht steeds meer in het licht staan.

En daarbij moet ik je zeggen. Dat was ook best wel eng. "De Liefde is zo groot, maar ik ben toch niet zo groot?" Op mijn pad kwam ook het boek "Een ongewoon gesprek met God". Toen ik dit las, begreep ik het. Ik ben Liefde; ik ben wel groot. En niet alleen ik ben Liefde. Jij bent Liefde. Wij zijn allemaal Liefde. Wij zijn allemaal kinderen van God en we zijn bedoeld om te stralen vanuit ons hart.


"Er is niemand waardevoller dan Ik ben, en
Er is niemand minder waardevol dan Ik ben"


Op dit moment leef ik mijn Liefde. Daarbij herinner ik me weer hoe groot ik ben. Daarbij zie ik alle andere mensen als Liefde. Het is een leven vol vertrouwen, vol bijzondere ontmoetingen, vol Liefde. Het is een vol en rijk leven.

"Natuurlijk moet je de Liefde volgen als zij je wenkt, 'al zijn haar wegen zwaar en steil'. De liefde brengt je tot grote hoogten, maar rukt ook je wortels uit de grond. In een reeks van beelden wordt aan de ene kant bezongen dat de Liefde het hoogste is dat je kunt bereiken, maar ook dat je er niet zonder kleerscheuren van afkomt; 'Zij dorst je tot je naakt bent'. Dit alles doet de Liefde met als hoger doel je te brengen tot kennis van wat er in het 'verborgene van je hart' is, waardoor je 'een deel van 's levens hart' zult worden. Als je niet bereid bent jezelf op het spel te zetten, kun je maar beter warme kleren aantrekken en 'de seizoenloze wereld' ingaan, 'waar je zult lachen, maar niet je volle lach, en wenen, maar niet al je tranen'.

woensdag 25 april 2012

Geld is dood!

Laatst in het "gekkenhuis" een "gek"; "Geld is dood! Kijk toch om je heen! Geld is dood!"

Eerder schreef ik dat geld energie is en dat we zelf de energie kunnen bepalen. Dezelfde week voelde ik nog dat dit niet waar is. Wanneer je uit dankbaarheid geld geeft of geld geeft om iemand anders te helpen, is de energie anders dan als je bij de winkel voor zo min mogelijk geld zo goed mogelijke producten koopt. Dit was wat ik toen voelde, maar het is niet waar.

Na mijn blog over "Geld is energie; geld kan Liefde zijn", ontving ik van Krista een bedrag uit dankbaarheid. Een week eerder had ik haar ontmoet en zowel de ontmoeting als mijn blogs gaven haar een gevoel van dankbaarheid. En vervolgens heeft ze dus een bedrag naar mij over gemaakt. De dankbaarheid is echt, maar het bedrag is leeg. Er is toch ook nooit een getal wat klopt bij de dankbaarheid die je voelt?

Het is net als met kunst. Een kunstenaar maakt een schitterend schilderij, maar tegen welke prijs moet je het te koop zetten? Geen enkel geldbedrag klopt. En hoe kunnen bepaalde schilderijen duurder zijn dan anderen? Het is een persoonlijk verhaal wat in een schilderij zit. Dat is zo waardevol dat het zonde is om er een geldbedrag aan te hangen.

Bij een goede vriendin, Mona, heb ik een ontmoeting gehad met reconnection. Dit gaf zij aan mij en ik hoefde daar niks voor terug te geven. Dit was voor mij een hele bijzondere ervaring; het heeft mijn leven veranderd. Uiteindelijk zei ze dat ik natuurlijk wel een bedrag over mocht maken naar de daklozen in Utrecht om mijn dankbaarheid te tonen. Dat heb ik toen ook gedaan, maar ook dit klopt niet. Ieder bedrag wat ik overmaak is te veel en ook ieder bedrag wat ik over maak is te weinig.

Wanneer je iets van iemand ontvangt wat echt is, zoals ik van Mona kreeg en zoals ik aan Krista gaf, dan is het enige wat je terug kan geven jouw dankbaarheid. En dat hoeft niet uitgedrukt te worden in iets tastbaars of iets concreets. De magie is juist het grootst wanneer je het talent/de gift van de ander volledig ziet en de dankbaarheid voelt. De dankbaarheid dat je dit talent van de ander hebt mogen ontdekken. Dit geeft ook een intense band; met Mona heb ik een band... Wauw... We weten allebei dat we altijd bij elkaar terecht kunnen.

De geefeconomie zal derhalve bestaan zonder geld. Omdat wanneer we het goddelijke in andere mensen ontdekken, hier geen enkel geldbedrag genoeg is en eigenlijk ieder geldbedrag te veel. Op zulke momenten is geld waardeloos... Geld is dood!

vrijdag 20 april 2012

Ach, we zien wel hoe 't afloopt

Op een morgen ontwaakt een boer in het oude China bij het kraaien van de haan. Zoals altijd, kijkt hij eerst uit het raam om te zien hoe zijn paard erbij staat. Hij schrikt. Geen paard te bekennen. De heuvel tegenover zijn hut is leeg.
In de loop van de ochtend komen één voor één de buren langs en beklagen de boer om zijn lot. Wat moet hij nu beginnen? Zonder paard kan hij z’n land niet ploegen en dus komt er geen brood op de plank. Het geweeklaag is niet van de lucht, maar de boer blijft kalm. "Ach," zegt hij, "we zien wel hoe ‘t afloopt."

Twee dagen later. De boer ontwaakt, kijkt uit gewoonte naar buiten en ziet daar tot zijn verrassing z’n paard staan. Met nog twee andere paarden ernaast. Die moeten achter het trouwe dier zijn aangedraafd. In de uren daarna komen de buren weer langs. Eén voor één. "Wat heb jij een geluk zeg. Zo heb je geen paard, en zo heb je drie paarden. Gefeliciteerd!" "Ach," antwoordt de boer, "we zien wel hoe ‘t afloopt."

Diezelfde middag probeert de zoon van de boer één van de nieuwe paarden te berijden. Het beest is daar duidelijk niet van gediend. Als de jongen op zijn rug springt, begint het geweldig te bokken. Met een wijde boog vliegt de boerenzoon door de lucht. Bammmm. Gebroken been. Als de buren horen van het ongeval, komen ze de boer wederom beklagen. "Wat ben jij een pechvogel zeg. De oogst staat voor de deur. Wie moet jou nu helpen om het gewas van het land te halen?" "Ach," luidt de reactie, "we zien wel hoe ‘t afloopt."

Drie weken later verschijnen de ronselaars van de keizer in het dorp. Ze komen alle mannen tussen de zestien en dertig jaar inlijven om oorlog te voeren tegen een naburige staat. En zo’n oorlog kan jaren duren. Alle jongens moeten nog diezelfde dag mee. Behalve de zoon van onze boer, die ligt met een gebroken been op zijn strozak. Als de buren dat vernemen, kloppen ze weer bij hem aan. "Oooh, wat een ellende. Wij zien onze zonen misschien wel nooit meer terug, terwijl die van jou over een paar weken weer op z’n benen staat. Het lot is jou wel erg gunstig gezind." "Ach," is het enige dat de boer weer zegt, "we zien wel hoe ‘t afloopt."